Jaś powiedział do Małgosi:
Rzucajmy okruszki,
żebyśmy dzięki nim znaleźli drogę powrotną.
Zgubienie własnej ścieżki to najgorsze, co może się nam przytrafić.
W tym roku
ja ją zgubiłam.
Utrata drogi w czasie podróży jest nieszczęściem.
Jednak utrata sensu podróży
jest prawdziwą tragedią.
Moja podróż trwała dziesięć miesięcy.
Czasami wędrowałam samotnie.
Czasami ktoś inny przejmował stery
i moje serce.
Ale kiedy osiągnęłam cel,
to nie ja dotarłam do końca.
Nie byłam sobą.
I kiedy upadniesz, masz dwie opcje:
Odnaleźć swoją dawną osobowość
albo zatracić ją na zawsze.
Bo czasami musisz stać się kimś innym.
Musisz jednak pamiętać kim byłeś.
Kim chciałeś być.

Popatrzyłam, jak słonce wschodzi nad drapaczami chmur, i pomyślałam, że to jest metafora mojego życia: wstawał nowy dzień, a ja byłam gotowa poczuć na policzkach ciepło słońca, choćby nawet miało mnie ono oślepić.

Kocham czas i to co pomiędzy nim
spokój we mnie
w przestrzeni, w której mogę oddychać
Wierzę, że gdzieś jest
odległość, o której myślę
dotknąć bliskości lat
dosięgać na zewnątrz i dosięgać do środka
wypuszczać i przytrzymać
Wierzę, że
to jest niebo, lecz tylko dla mnie
i będę bronić go jak najdłużej
zostawię tu by utrzymać w ciszy
jeśli tak postąpię
czy zechcesz zrozumieć
cichego dziecka czekającego na dzień, by się uwolnić
szablon, który przylega jak desperacja
Mamo czy nie widzisz co mam
by żyć mym życiem, drogą, która jest dla mnie właściwa
powiedzmy, że nie jest właściwa dla Ciebie, ale jest właściwa dla mnie
Wierzę, że
to jest niebo, lecz tylko dla mnie
i będę bronić go jak najdłużej
zostawię tu by utrzymać w ciszy
jeśli tak postąpię
czy zechcesz zrozumieć.

„Myślałam, że Cię znam”.
Myślę, że łatwiej jest widzieć to czego pragniemy, niż zobaczyć prawdę.
Myślicie, że mnie znacie?
Mylicie się.
A to oznacza, że nie wiecie do czego jestem zdolna.
Widzicie we mnie kogoś popularnego i wszechwiedzącego.
To nieprawda.
Może nie zawsze wiem do czego zmierzam,
ale postaram się zmienić coś na lepsze.
I kiedy popełnię błąd,
ponieważ szczerze mówiąc,
wszyscy je popełniamy…
Obiecuję, że poproszę o waszą pomoc.
Nie jestem w stanie zrobić tego sama…
ale jeśli dacie mi szansę, razem możemy dokonać wspaniałych rzeczy.
Obiecuję, że jeśli we mnie uwierzycie, znajdę odwagę by spełnić wasze marzenia.
John F. Kennedy powiedział, że odwaga życiowa jest wspaniałą mieszanką zwycięstwa
i porażki.
Człowiek robi co musi, pomimo konsekwencji,
pomimo przeszkód, niebezpieczeństw i nacisku.
I to właśnie jest podstawą moralności.

"Jest mi
Naprawdę
Bardzo
Głęboko
Przykro
I nie chcę się usprawiedliwiać.
Ja tylko przepraszam.
Słuchaj, wiem, że wyjdziesz stąd.
I odejdziesz nie oglądając się.
Wiem
Ale Kochanie
Jesteśmy przyjaciółmi.
Prawdziwymi
I to oznacza, że nie ważne jak długo to zajmie,
kiedy w końcu zdecydujesz się obejrzeć.
Wciąż tu będę."
Jako przyjaciele
Jako istoty ludzkie
Wszyscy staramy się postępować jak najlepiej
Ale świat pełen jest niespodziewanych zwrotów akcji.
I gdy wreszcie osiągasz stały ląd.
Ziemia usuwa Ci się spod stóp.
I zwala Cię z nóg.
Jak masz fart, to nabawisz się jedynie drobnych skaleczeń.
Takich, które ukryjesz pod opatrunkiem.
Ale niektóre rany
są głębsze niż się wydawały.
I wymagają więcej niż tylko doraźnej pomocy
W przypadku niektórych ran...
Musisz zerwać opatrunek.
Dać im oddychać
I dać im trochę czasu na wygojenie.

Twoja najskrytsza fantazja erotyczna? Wyobrażałeś sobie kiedykolwiek moje kobiece kształty, moją zmysłowość, namiętność? Próbowałeś mój obraz wpleść pomiędzy wyobrażaną przygodę? Ile miałeś orgazmów? Jestem zbyt pewna siebie, odważna? A może to Cię podnieca? Czy raczej przeraża? Rozkosznie się uśmiechasz. Coś zaiskrzyło. Szybki numerek? A może bardziej mnie cenisz? Może spontan? Romantyczne miejsce? Nie. Chcę pożądać Cię tam gdzie nie wypada. Nie ma kodeksu zasad na miejsca przeznaczone do uprawiania miłości. Może tam.. pośrodku ronda, największego, najbardziej obleganego.. tam na ławeczce? Chcę się kochać, co Ty na to? Jesteś na tyle odważny by to zrobić? Nie powstrzymuj się.. Twój oddech. Przyśpiesza. Na samą myśl. Podnieca mnie to, wiesz? Coraz bardziej Cię pragnę. Coraz bardziej wiem, że nie wytrzymam. Twój zalotny wzrok. Chciałabym go zobaczyć. Nie potrafię usiedzieć. Nieznajomy. Ławeczka czeka.

"Pozszywajcie mnie, zabandażujcie i wypuśćcie do domu!"
Łatwo podpowiadać szybkie rozwiązanie, gdy nie znasz się na rzeczy.
Gdy nie rozumiesz jakie będą skutki,
albo jak naprawdę głęboka jest rana.

Siedzę i czekam
Czy anioły zaplanowały mój los
I czy znają
Miejsca do których zmierzamy
Gdy jesteśmy siwi i starzy?
Ponieważ powiedziano mi,
Że zbawienie pozwala ich skrzydłom rozwijać się,
Tak teraz, gdy leżę w moim łóżku,
Myśli przebiegają przez moja głowę
I czuję, że miłość jest martwa -
Kocham anioły za to...
I przez to wszystko Ona zapewnia mi opiekę
Tyle miłości i uczucia
Bez względu na to ,czy jest dobrze czy źle.
I nurt wodospadu
Gdziekolwiek mnie zabierze
Wiem, że życie mnie nie złamie,
Kiedy przychodzi mi wołać,Ona nie opuści mnie
Kocham za to anioły...
Kiedy czuję się słaba
I mój ból schodzi w dół jedną z ulic
Ja patrzę w górę
I wiem, że zawsze będę obdarzana miłością.
Tak jak uczucia rosną
Ona oddycha ciałem do moich kości
I czuję, że miłość jest martwa
Kocham za to anioły...

W ten czy inny sposób nasze przeznaczenie...
zmusi nas do konfrontacji.
Możemy spojrzeć naszemu przeznaczeniu prosto w oczy,
albo poczekać, aż zajdzie nas od tyłu.
Tak czy inaczej,
nasze przeznaczenie zawsze nas znajdzie.
Nieważne, jak bardzo się staramy,...
nie uciekniemy od naszego przeznaczenia.
Ono idzie za nami do domu.
Myślę, że nie powinniśmy narzekać na przeznaczenie.
Nie jest niesprawiedliwe. Nie jest nieoczekiwane.
Ono tylko...
wyrównuje rachunki.
I nawet jeśli zamierzamy zrobić coś,
co zmusi przeznaczenie do kopnięcia nas w tyłek,
cóż, robimy to bez gadania...
"Więc...
Więc...
tylko przyjaciele.
Tylko przyjaciele."
I tak to robimy.